شماره ۲۸۱ - چنین ز دستِ دلم اختیار از آن رفته ست

چنین ز دستِ دلم اختیار از آن رفته ست
که دوستی تو در مغز استخوان رفته ست ۱

ره از بر تو فراتر نمی توانم برد
که از بدایت فطرت برین نشان رفته ست ۲

براتِ عشق چو برنام تست من چه کنم
که این حواله ز مبدای کن فکان رفته ست ۳

نه دل نه دیده ز بو بر نمی توانم داشت
سموم در دل و در دیده گر سنان رفته ست ۴

به نوک غمزه دلم سفته ای بیا بنگر
معیّن است که این تیر از آن کمان رفته ست ۵

بر آتشم منشان دم به دم که دود نفس
توان شناخت که از حلق ناتوان رفته ست ۶

بلایِ عشق و دل رفته و شکیبایی
چنین چه گونه کنم چون قضا چنان رفته ست ۷

چه فتنه ها که ز من در گذشت و معلومم
نشد هنوز که برمن چه امتحان رفته ست ۸

ز خویشتن نتواند ممیّزی بر ساخت
که صیت عشق نزاری همه جهان رفته ست ۹