شماره ۲۸۳ - از آن زمان که زمان در تحرّک استاده ست

از آن زمان که زمان در تحرّک استاده ست
زمانه با تو مرا عهدِ دوستی داده ست ۱

اگر نه با تو مرا اتّصالِ روحانی ست
خیالِ روی تو پییشم چرا بر استاده ست ۲

به غم وجودِ مرا پروریده دایۀ عشق
که غم ز مادرِ فطرت برایِ من زاده ست ۳

به دامِ زلف در افتاده ام ز دانۀ عشق
دلم ببین به کجا از کجا در افتاده ست ۴

به دانه می نگرد دامِ غم نمی بیند
عذاب جان من از غفلتِ دل ساده ست ۵

مرا که جان به لب آمد ز آرزویِ لبت
مگر مُقسّمِ فطرت نصیبه ننهاده ست ۶

نمی رود ز سرم خار خارِ جامِ الست
هنوز رنجِ خمار از بخارِ آن باده ست ۷

که بود روزِ نخستین حریفِ مجلسِ انس
دریغ باز چه بودی که آمدی با دست ۸

درونِ جانِ نزاری روایحِ غم اوست
ذخیره ای که ز مبدایِ کون بنهاده ست ۹