شماره ۳۴۱ - هزار یادِ بر و گردن و بناگوشت

هزار یادِ بر و گردن و بناگوشت
هزار یاد سر و دست و بازو و دوشت ۱

دریغ اگر نفسی دیدمی به بیداری
چنان که بودم و دیدم به خواب چون دوشت ۲

تو آفتاب زمینی و آسمان به شرف
غلام جمله غلامان حلقه در گوشت ۳

اگر در آینه بینی و چشم سرمه کنی
به یک کرشمه کنند آن دو فتنه بی هوشت ۴

چرا اگر همه چون آتشی به گاه عتاب
ز آب دیده ی من کم نمی شود جوشت ۵

به دست باد صبا بوسه ای فرست و بکن
نبات مصر کساد از لب شکر جوشت ۶

سفر بدان خوشم آید که باز آیم تو
به پرسش آیی و من درکشم به آغوشت ۷

شکایت شکرآمیز می کنی تو و من
به بوسه ای کنم از گفت و گوی خاموشت ۸

اگر تو یاد نزاری کنی و گر نکنی
من آن نی ام که ز خاطر کنم فراموشت ۹