شماره ۴۳۶ - آخرت وقتی به عمری یاد ما بایست کرد

آخرت وقتی به عمری یاد ما بایست کرد
بود چندین عهد وپیمانت وفا بایست کرد ۱

خستگانت را به بویی مرهمی بایست ساخت
دوستانت را به رویی آشنا بایست کرد ۲

گر نمی بایست تعیین کرد میعادی به وصل
درد هجران را به مکتوبی دوا بایست کرد ۳

یا خطابی یا سلامی کم زکم ور اعتماد
بر کس دیگر نکردی بر صبا بایست کرد ۴

بی نسیمی کز گریبانت به ما آید چو گل
هر سحر گه پیرهن بر تن قبا بایست کرد ۵

دوستان با دوستان معتقد زین ها کنند
شرم دار آخر به انصاف جفا بایست کرد ۶

بی گناهی راستی چندین عقوبت شرط نیست
رحمتت نامد نمی گویی چرا بایست کرد ۷

ورخطایی در وجود آمد زما بی اختیار
لطف خویشت عذر خواه آن خطا بایست کرد ۸

ما چو شوخی کرده ایم آخر به قول دشمنان
دوستی با شر عقوبت ماجرا بایست کرد ۹

بر نزاری دیگری بگزیدی ای کوته نظر
باری آخر دوست از دشمن جدا بایست کرد ۱۰