شماره ۴۴۱ - وداع یار گرامی نمی توانم کرد

وداع یار گرامی نمی توانم کرد
که بیش زَهرِ جدایی نمی توانم خورد ۱

چه طالع است مرا بر سفر چنین همه سال
که روزگار سفر کار ما به جان آورد ۲

چو حاصل دگرم نیست جز عذاب فراق
زمانه بی هده چندین مرا چه می پرورد ۳

طبیب جهد بسی کرد بهرِ علت هِجر
ولی چه سود که درمان نمی پذیرد درد ۴

چو باد می برد آبشخورم ز خاک به خاک
زمانه می کند این ، با زمانه چِتوان کرد ۵

مرا مگوی که دل را نصیحتی می کن
به دم نمی شود این کوره ی پر آتش سرد ۶

وصال دوست چنان مطلق العنان رفته ست
که مسرعان نیازش نمی رسند به گرد ۷

نزاریا چو همه سال فارغی ز وطن
به قول عقل تو البته گِرد عشق مگرد ۸

ز رنج محنت غربت هر آنکه خواست خلاص
چو گنج کنج سلامت گرفت فارغ و فرد ۹