شماره ۴۴۵ - هجر با روزگار من آن کرد

هجر با روزگار من آن کرد
که صفت جز به وصل نتوان کرد ۱

به دو زلفت که روزگارِ مرا
گاه مجموع و گه پریشان کرد ۲

به دو چشمت که ملک پیمان را
گاه معمور و گاه ویران کرد ۳

به کمان دو ابرویت که مرا
بر دل از غمزه تیر باران کرد ۴

به دو لعل لبت که جوهر عقل
لقبش رشکِ زاده کان کرد ۵

به دهانت که معجز دو لبش
خاک در چشمِ آب حیوان کرد ۶

به نسیمت که همچو روح الله
در تن مرده از نفس جان کرد ۷

که جهان بی وجود خرم تو
بر نزاری زمانه زندان کرد ۸

بی جمال حیات بخش تو هجر
مرگ بر خاطر من آسمان کرد ۹