شماره ۴۵۵ - دولتِ آن کس که ترکِ جاه بگیرد

دولتِ آن کس که ترکِ جاه بگیرد
یوسفِ جان را ز قعرِ چاه بگیرد ۱

هم چو من از طاعت و گناه نپرسد
ترکِ خرابات و خانقاه بگیرد ۲

دل به جگر گوشه یی دهد که دو چشمش
مملکتِ جان به یک نگاه بگیرد ۳

ای که به جز غمزۀ تو باک ندارد
زلفِ تو هر دل که در پناه بگیرد ۴

چند رقیب از برابرِ تو یه استد
راست چو فرزین که پیشِ شاه بگیرد ۵

او چو سپر گو حجاب شو که به فرصت
تیرِ نظر خود نشانه گاه بگیرد ۶

دام برافکن ز چشم و روی مپوشان
رسم نباشد که روز ماه بگیرد ۷

بوسه به من می دهوبه گردنِ من کن
هرچه خدایت بدین گناه بگیرد ۸

می کُشی و می روی بترس که ناگه
مظلمه ی عاجزی ات راه بگیرد ۹

دامنِ آلودۀ تو خونِ نزاری
روزِ قیامت به داد خواه بگیرد ۱۰