شماره ۵۰۴ - به لطف تو نبود گر بسی نکو باشد

به لطف تو نبود گر بسی نکو باشد
کسی نگفت که ترک فرشته خو باشد ۱

عجایب از تو فرو مانده ام که تا شخصی
بود که اینهمه اخلاق خوش درو باشد ۲

شمایل تو بیا گو ببین ملامت گر
اگر چو من نشود حق به دست او باشد ۳

مرا به سنگ ملامت نمی زنند که دل
نه دل بوَد ، پس اگر بشکند سبو باشد ۴

به چاه گویِ زنخدانت ار نگاه کنند
هزار دلشده سرگشته همچو گو باشد ۵

اگر به دوش براندازی و نپوشانی
جهان ز نافه زلف تو مشک بو باشد ۶

نصیب من ز تو اندیشه ای تمام بود
مرا چه زهره و یارای گفتگو باشد ۷

نزاریا تو خود انصاف خود بده تا حیف
بود که چون تو کسی را نظر برو باشد ۸