شماره ۵۱۶ - پای هر کس که در آن سلسله‌ء مشکین شد

پای هر کس که در آن سلسله‌ء مشکین شد
فارغ از قاعده و سنت اهل دین شد ۱

نافه مشک که از باد صبا می زد لاف
چین زلف تو بدید و رخش پر چین شد ۲

گل مگر بر رخ چون ماه تو افکند نظر
ورقش از عرق شرم و حسد پروین شد ۳

سرو را رفتن چالاک تو خوب آمد ، گفت:
چابکی بر قد و بر قامت تو تعیین شد ۴

دست سیمین تو محتاج نبودی به خضاب
تا چه می خواست که در خون من مسکین شد ۵

لب شیرین تو کآفاق از او پر شور است
اضطراب دل مجنون مرا تسکین شد ۶

علم الله که دگر طاقت هجرانم نیست
بسکه از دست تو فریاد به علیین شد ۷

رحم کن بر من بیچاره علی رغم رقیب
از کی ات کشتن و بیداد کسان آیین شد ۸

حاسدم گفت نزاری سخنت را اینقدر
از کجا خاست که صیتش به جهان چندین شد ۹

گفتمش خسرو خوبان بت شکر لب من
بوسه ای داد به من زان سخنم شیرین شد. ۱۰