شماره ۵۲۹ - مگر صبا به فلانی سلام ما برساند

مگر صبا به فلانی سلام ما برساند
که راز ما نکند فاش چونکه نامه بخواند ۱

به قاصدی چه توان گفت خاصه قصه دری
که گر به کوه بگویم ز غصه خون بچکاند ۲

کسی که درد جدایی ز دوستان نکشیده ست
هنوز تا نکشد قدر اتصال نداند ۳

اجل کجاست که بر جان ما زند به شبی خون
مرا ز خویشتن و خلق را ز من برهاند ۴

مرا مگوی پدر کز حبیب باز ستان دل
بلی که جان بدهم نیز اگرچه دل بستاند ۵

محبتی که موکد بود میان دو مشفق
هنوز بعد قیامت هزار سال بماند ۶

ضرورت است که فرزند پند بشنود آری
ولی قبول پذیرفتن ای پدر نتواند ۷

ترا فراغت و مارا درون سینه جراحت
به تیر غمزه‌ء شوخی که از سپر بجهاند ۸

کسی که دل به جگر گوشه ای نداد حیاتش
حرام باد که عمری به هرزه می گذراند ۹

کنار دوست کسی را میسر ست گرفتن
که دامن از همه آلایش غرض بفشاند ۱۰

ضرورت است نزاری جفای دوست کشیدن
چو سایه بر عقبش میرو ار ز پیش براند ۱۱