هوش مصنوعی:
در این شعر، توصیفی زیبا از باغی در فصل بهار ارائه شده است که پر از عطر و نواست. مرغان میخوانند و نسیم صبا هوا را معطر کرده است. شاعر از مخاطب میخواهد که از این لحظات لذت ببرد، باده بنوشد و رازهای نهان را آشکار کند. همچنین، از شادی و مستی بلبل و زیباییهای طبیعت سخن میگوید و تأکید میکند که باید از این لحظات کوتاه لذت برد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشارههایی به بادهنوشی دارد که مناسب گروههای سنی بالاتر است.
شماره ۶۰۲ - باغ چو دیباوشیست در قدم نوبهار
باغ چو دیباوشیست در قدم نوبهار
نالۀ مرغان خوش است بر رخِ گُل زار زار ۱
چون ز نسیمِ صبا گشت معطّر هوا
فاخته شد با نوا بر سرِ هر کوهسار ۲
خیز و دو سه بادهخور پردۀ خود را بدر
پس کن ای خوش پسر راز نهان آشکار ۳
از طربِ بلبلی خفته به زیرِ گلی
مست چو لایعقلی خرمنِ گل در کنار ۴
عیش همین یک نفس باش نزاری و بس
در رهِ دیگر هوس خاصه به فصلِ بهار ۵
نالۀ مرغان خوش است بر رخِ گُل زار زار ۱
چون ز نسیمِ صبا گشت معطّر هوا
فاخته شد با نوا بر سرِ هر کوهسار ۲
خیز و دو سه بادهخور پردۀ خود را بدر
پس کن ای خوش پسر راز نهان آشکار ۳
از طربِ بلبلی خفته به زیرِ گلی
مست چو لایعقلی خرمنِ گل در کنار ۴
عیش همین یک نفس باش نزاری و بس
در رهِ دیگر هوس خاصه به فصلِ بهار ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۰۱ - بویِ بهشت میدمد از بامِ نوبهار
گوهر بعدی:شماره ۶۰۳ - فراموش کردم بلاد و دیار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
