شماره ۶۰۱ - بویِ بهشت می‌دمد از بامِ نوبهار

بویِ بهشت می‌دمد از بامِ نوبهار
هان تا به سر بریم خوش ایّامِ نوبهار ۱

خفتن حرام اگر هم چو عندلیب
پیوندِ صبح دم نکنی شامِ نوبهار ۲

باد صبا به وقتِ سحر می‌کند نثار
بر فرقِ سبزه دِرهمِ بادامِ نوبهار ۳

دستِ قضا ستیزۀ خورشید می‌کشد
بر آسمان علاقۀ اَعلامِ نوبهار ۴

خون است در پیالۀ لاله نه چیست پس
لعلِ مذاب ریخته در جامِ نوبهار ۵

سوسن نگر که بر طرفِ جوی می‌کشد
باز از نیامِ نامیه صمصامِ نوبهار ۶

گل‌ بین که بر سرش ز پیِ دفعِ آفتاب
از ابر سایه‌بان زده خیّامِ نوبهار ۷

بلبل فراز منبرِ سرو آمده است تا
در نشر خطبه تازه کند نامِ نوبهار ۸

هم چون سهیل و زهره و شِعرا و مشتری
آراسته‌ست باغ به اَجرامِ نوبهار ۹

عام است بر خلایقِ عالم چو صیتِ عدل
کس بی‌نصیب نیست ز انعامِ نوبهار ۱۰

با این همه طراوت و لطف و جمال و حسن
هم عاقبت فناست سرانجامِ نوبهار ۱۱

تلخ است بر نزاریِ شوریده روزگار
زهرِ فراقِ دوست در ایّامِ نوبهار ۱۲

هر صبح دم‌ سحاب ز لؤلؤیِ چشمِ من
پر می‌کند چو بطنِ صدف کامِ نوبهار ۱۳