شماره ۶۴۰ - اگر چنان که تو دانی و من به خلوت راز

اگر چنان که تو دانی و من به خلوت راز
شبی دگر به مراد دلت ببینم باز ۱

هزار بار به پایت درافتم از سر درد
به دیده خاک درت بستُرم به سد اعزاز ۲

تو همچو خرمنِ گل پیش و من چو بلبل مست
به لابه می‌کنم از سوز سینه غم پرداز ۳

مرا نماز به محراب طاق ابروی توست
به هیچ شرع روا نیست در دو قبله نماز ۴

مرا اگر چه نیاز از بهشت دور انداخت
تو را رسد که کنی بر نژاد آدم ناز ۵

مقرّرست علی العاقبه که فاش کند
دو چشم مست تو رازم به غمزهٔ غمّاز ۶

چرا دو دیده بدوزند باز را دانی
که تا چو رام شود دیده را نجوید باز ۷

اگر ز باد صبا بشنوی حدیث من است
که نرم نرم برون آید از درخت آواز ۸

و گر قیاس کنی مرغ نیم جان من است
کبوتری که به بام تو می‌کند پرواز ۹

نزاریا شده‌ای مبتلا دگر باره
نگفتمت که نه‌ای مرد راز عشق مباز ۱۰

زمانه بُل عجبی می‌کند که هر ساعت
مشعبدی دگر آرد برون ز پردهٔ راز ۱۱