شماره ۷۰۰ - هزار یادِ سرِ پنجۀ نگارینش

هزار یادِ سرِ پنجۀ نگارینش
هزار یادِ بناگوش و عِقدِ پروینش ۱

کنار من شود از اشک تا میان پرخون
چو یادم آید از آن پنجۀ نگارینش ۲

ز بس تپیدنِ دل چون گِره شوم درهم
چو یادم آید از آن زلفِ عنبر آگینش ۳

ز دیده زر طبقِ روی در گهر گیرم
چو یادم آید از آن سینه هایِ سیمینش ۴

چو نافِ آهویِ چین در دلم بسوزد خون
چو یادم آید از آن طرّه هایِ پرچینش ۵

نسیمِ پیرهنِ یوسفم رسد به دماغ
چو یادم آید از آن نکهتِ عرق چینش ۶

برآیدم به دماغ آتش از حرارتِ مهر
چو یادم آید از آن غمزه هایِ پرکینش ۷

شود رخِ چو زریرم ز اشکِ سیم اندود
چو یادم آید از آن حلقه هایِ زرّینش ۸

از آبِ شور سرم گریه تر کند دامن
چو یادم آید از آن خنده هایِ شیرینش ۹

هزار بار برآید ز غصّه جان به لبم
چو یادم آید از آن رسم و راه و آیینش ۱۰

همین خوش است که از وقتِ یاد کردنِ دوست
خوش است وقتِ نزاریِ زارِ مسکینش ۱۱