شماره ۷۰۱ - آن را که گمان شود یقینش

آن را که گمان شود یقینش
برخاست همه جهان به کینش ۱

آن را که ز بود خود برون شد
بر سدره کنند آفرینش ۲

آن امر که عقل از اوست فایض
عشق است ولی مگو چنینش ۳

آن مهر که داشتی سلیمان
دانی که چه بود بر نگینش ۴

تو هیچ مباش تا بباشد
محکوم تو کل آفرینش ۵

از خویش به در نمی شود عقل
تا عشق نمی شود قرینش ۶

جانانه ما وصال کرده ست
اما تو به چشم خود مبینش ۷

او را نتوان به چشم شک دید
الا که به دیده یقینش ۸

ای باد صبا ز ما فرو گوی
حرفی به دو گوش نازنینش ۹

مردیم و ز ما نمی کند یاد
بر گوی حکایتی از اینش ۱۰

چون حلقه رسد مگر به گوشش
زاری نزاری حزینش ۱۱