شماره ۷۱۲ - به گوش هوش شنیدم که بر زبان سروش

به گوش هوش شنیدم که بر زبان سروش
به من ندای فقروا الی الله آمد دوش ۱

که ای به چاه طبیعت چنان درافتاده
که تخت یوسف جان کرده ای چنین فرموش ۲

چرا چنین به خیالات گشته ای مشغول
چرا چنین به محالات داده ای دل و هوش ۳

بسوختند چو عودت هزار بار ای خام
بر آتش آخر از آن سوختن یکی بر جوش ۴

تویی حجاب تو از پیش خویشتن برخیز
بکوش تا به در آیی ز بود خویش بکوش ۵

نشسته بر سر گنجی نگاه دار از دزد
جمال شاهد و اسرار ما ز خلق بپوش ۶

زبان چشم نگه دار تا غلط نکنی
ز عکس پرتو ما در مشور و در مخروش ۷

اگرچه طاقت این می نیاورد دریا
ز دست ساقی ما جرعه جرعه می کن‌ نوش ۸

همین که در نظر آییم چشم بر هم نِه
همین که در کلمات آمدیم بگشا گوش ۹

نزاریا بشنو نکته ای اگر خواهی
که راز با تو بماند زبان گفت و خموش ۱۰