شماره ۸۱۱ - دردا که سی ز عمر به غفلت گذاشتم

دردا که سی ز عمر به غفلت گذاشتم
وز روزگار فایده یی بر نداشتم ۱

پنداشتم که تابعِ فرمان ایزدم
من خود هنوز در طلبِ شام و چاشتم ۲

معلوم شد که هیچ ندانسته ام چو چشم
از روی عقل بر همه اشیا گماشتم ۳

از تیغِ آفتاب اجل سر نبرد کس
چندان که سایه بانِ خرد بر فراشتم ۴

گر نیکویی نکردم چندی ز فعلِ بد
خود را ز جهل رفتم و با خود گذاشتم ۵

پرسیدم از پدر نُکَتی وان لطیفه را
در خواب بر صحیفۀ خاطر نگاشتم ۶

گفتم بگوی تا به چه حالی چه گونه ای
گفت ای پسر من آن بدرودم که کاشتم ۷