شماره ۸۲۵ - شبانِ تا به سحر گردِ شهر می گردم

شبانِ تا به سحر گردِ شهر می گردم
کسی نکرد ازین بی خودی که من کردم ۱

به اختیار گدا دل به پادشاه دهد
به دستِ خود چه بلا با سر خود آوردم ۲

غم نمی خورد آن کس که در محبّتِ او
هزار شربتِ خونابۀ جگر خوردم ۳

به دشمنم چه توقّع که بی گناه از دوست
نمی کنم گله امّا بسی بیازردم ۴

خجل نمی شوم از طعنۀ فسرده دلان
به زمهریر نمی باشدی عجب سردم ۵

دلی چو آهن و چشمی چو سنگ می نگرید
که زخمِ تیرِ ملامت نمی کند دردم ۶

به بازداشتن از کویِ دوست رغمِ مرا
رقیب دعویِ دفعی دگر کند هر دم ۷

مگر وقوف ندارد که من به خلوتِ او
چنان روم که نبیند مگر صبا گردم ۸

مخالفان به جفا گر مبالغت بکنند
اگر وفا نکنم عهدِ دوست نامردم ۹

نمی توانم از او بازگشت اگر کارم
به جان رسد که به خونِ دلش بپروردم ۱۰

به اعتقاد نزاری که بر نگردم ازو
وگر رضا دهد از اعتقاد برگردم ۱۱