شماره ۸۴۰ - بی تو خونابه به رخساره فرو می بارم

بی تو خونابه به رخساره فرو می بارم
مرغ و ماهی همه شب خفته و من بیدارم ۱

روزگاریست که بی مدّعیان می خواهم
که شبی بر سرِ کویِ تو به پایان آرم ۲

بی تو فردوس نمی خواهم و طوبا و قصور
از بهشتی که نه آن با تو بود بیزارم ۳

گر به چشمان سیاه اند حواری مشهور
پس من این جا هم از آن چشم حواری دارم ۴

طوبی از رشک شود زرد بدان سرسبزی
که برآید به چمن شاهدِ خوش رفتارم ۵

ور میسّر شودم باز شبِ قدرِ وصال
لب نهم بر لب جانانه و جان بسپارم ۶

بیش ازین نیست دگر طاقتِ هجرانِ تو ام
چند ازین بار کشم صبر نماند این بارم ۷

هرچه از حادثۀ یار برون آید دل
دگر آهنگِ فضولی نکند پندارم ۸

باز ناگاه کند تازه گلی درآبم
که از آن گل نتوانم که دگر سر خارم ۹

آفت ِ جان نزاری دلِ محنت کشِ اوست
وین همه با دلِ او ساختن از ناچارم ۱۰