شماره ۸۶۰ - چو لطف کردی و برداشتی به اعزازم

چو لطف کردی و برداشتی به اعزازم
قبول کرده‌ای ای دوست رد مکن بازم ۱

مکن ز یار به آزار ترکِ دلداری
چو برگرفتی و بنواختی می اندازم ۲

چنان ضعیف شدم در فراقِ تو که به جهد
ز اندرون به دهان برنیاد آوازم ۳

چنان ز شوقِ تو مستغرقم که از حیرت
دمی ز فکرِ تو با خویشتن نپردازم ۴

مگر موافق رایِ تو نیست می خوردن
که مست می شوم و فاش می شود رازم ۵

چه می کنم نخورم ترکِ دُردِ می کردم
همان به است که با دردِ خویشتن سازم ۶

نزاریِ توام آخر اگر چه هیچ نی‌ام
ولی به قهر مرانم به لطف بنوازم ۷