شماره ۸۷۱ - نکرد با سر زلف تو هیچ کار دلم

نکرد با سر زلف تو هیچ کار دلم
ببرد در طلب وصل روزگار دلم ۱

بر آتش است درونم چو کوره ی حداد
چگونه بر سر آتش کند قرار دلم ۲

در انتظار خلاصی ز تنگنای وجود
به گردِ سینه برآید هزار بار دلم ۳

چنان که مادر مشفق عزیز فرزندی
غمت به مهر گرفته ست در کنار دلم ۴

چو نیست منزلش اندر خورِ نزول غمت
بود ز روی خیال تو شرم سار دلم ۵

کدام دل، ز کجا دل، که راست دل، کو دل
که از دو دیده برون کردی ای نگار دلم ۶

چو قطره قطره برون شد ز دیده چون گویم
ز من مکابره بر بوده ای بیار دلم ۷

گر اختیار دل از دست پیش ازین رفته ست
کنون ز دست بشد هم چو اختیار دلم ۸

چنان مکن که به حسرت فرو شود جانم
که بس به درد فرو شد به انتظار دلم ۹

چه سود اگرچه بگویی بسی ز بعد وفات
که از وفات نزاری بسوخت زار دلم ۱۰