شماره ۸۷۲ - دلم بر آتش هجران بسوخت آه دلم

دلم بر آتش هجران بسوخت آه دلم
گرت دلیست مکن قصدِ بی گناه دلم ۱

تنم شده ست چو کاهی به زیر کوه غمت
که پشت پای زده کوه را چو کاه دلم ۲

به هرزه در غم بیهوده می کشد خود را
نکرده عاقبت کار خود نگاه دلم ۳

معلق است به مویی زمانه را گردن
از آن رسن که فرو می برد به چاه دلم ۴

چو رنگِ زلفِ تو دارد ارادتش بپذیر
که خانه کرد در این آرزو سیاه دلم ۵

گرفت در خم زلفت قرار و نگرفته ست
ازین نکوتر هم پشت و هم پناه دلم ۶

بیا که کارد به مغزم رسید و کار به جان
بپرس اگر نه چنین است هان گواه دلم ۷

نزارتر ز نزاری طمع مدار تنم
شکسته تر ز سر زلف خود مخواه دلم ۸