شماره ۸۷۴ - بیا بیا صنما بیش از این مرنجانم

بیا بیا صنما بیش از این مرنجانم
دمی به لطف دلم ده که بس پریشانم ۱

چو بلبل از غم عشق تو تا به کی نالم
به دیده چند کشم خارت ای گلستانم ۲

دو زلف شست تو بر هم شکست پیوندم
دو چشم مست تو پیدا بکرد پنهانم ۳

غنیمت است به پیش لب تو جان دادن
که تا مگر به حدیثی ز لب دهی جانم ۴

شبی که دست حمایل کنم به گردن تو
چو آفتاب درخشد مه از گریبانم ۵

چو سودِ حاصل عمرم تویی که را طلبم
چو اصلِ راحتِ رنجم تویی که را خوانم ۶

شکسته ام ز تو باری ولی بحمدالله
اگر شکسته وجودم درست پیمانم ۷

گرم تمامت عالم به سر بگردانی
ز پیش حکم تو یک ذرّه سر نگردانم ۸

به عزت از بنشانی کمینه مسکینم
به خدمت ار بپذیری مطیع فرمانم ۹

همان نزاریِ مسکین ِ مُستمندِ تو ام
نه خود که تا ز تو دورم هزار چندانم ۱۰