شماره ۸۸۲ - عجب مدار خراباتیی چنین که منم

عجب مدار خراباتیی چنین که منم
اگر به کوی خراباتیان بود وطنم ۱

کنشت و کعبه به فرمان روم خدا مکناد
که در ضمیر من آید که من به خویشتنم ۲

خودی خود چو براندازم آن چه ماند اوست
که دوست هم چو وجودست و من چو پیرهنم ۳

ز پیر خرقه فرو مانده ام عجب که مرا
به هرزه توبه چرا می دهد چو می شکنم ۴

تفاوتی نکند دشمن ار به دفع نظر
دو دیده برکندم دل ز دوست برنکنم ۵

اگر به دست خودم می کشد به هر مویی
سری برآورد از ذوق تیغ دوست تنم ۶

و گر به خاک فرو گویدم نزاری کو
هزار نعره برآرد که اینک از کفنم ۷