شماره ۸۹۴ - برون نمی رود از سر هوای روی توام

برون نمی رود از سر هوای روی توام
به روز و شب به دل و جان مقیم کوی توام ۱

همین که روی نمودی به من فغان برخاست
ز بند بندم و در بند بند موی توام ۲

نه یاد می کنی از من نه باز می پرسی
بیا که جان به لب آمد در آرزوی توام ۳

اگر چه غرق شدم در محیط عشق هنوز
بدان که نقطه ی جان و تن است سوی توام ۴

و گر چه بهتر از اینم چه کار می آید
ولیک عمر به سر شد به جست و جوی توام ۵

عجب نبود که از زلف صولجان کردی
عجب ترست که سرگشته گرد کوی توام ۶

رقیب گفت نزاری مکن فضولی بیش
تو دوستار فلانی و من عدوی توام ۷

جواب گفتم آری تو باد می پیمای
من ار تو دشمنی ار دوست خاک پای توام ۸