شماره ۸۹۷ - فرو شده است به گل باز تا کمر پایم

فرو شده است به گل باز تا کمر پایم
بر آر عقل بیا گو از ین خطر پایم ۱

از این وحل به حیل نیست روی استخلاص
کمند زلف تو هم برکشد مگر پایم ۲

خوش است عالم آشفتگی دریغ که نیست
سلاسل سر زلفت نهاده بر پایم ۳

به هر کجا که قدم می نهم مگر گویی
به زیر آتش تیزست وز زبر پایم ۴

ز بس که خون دل و دیده ریختم بر خاک
به احتیاط به کویت کند گذر پایم ۵

بر آستانه ملازم شود چو از در تو
امید نیست که جایی دگر شود پایم ۶

گرم به شادی رویت وصال دست دهد
به زینهار در افتد غم تو در پایم ۷

مرا فقیر مدان کز نثار چشم من است
همیشه بر سر گنجینه ی گهر پایم ۸

اگر چه نیست برآورده ی قضا دستم
و گر چه هست فرو بسته ی قدر پایم ۹

مگو نزاری عاشق چه مرد عشق من است
که در وفای تو قطبی ست معتبر پایم ۱۰