هوش مصنوعی: شاعر در این شعر عاشقانه، با زبانی پراحساس و تصاویر زیبا، از عشق و اشتیاق خود به معشوق می‌گوید. او با اشاره به مفاهیمی مانند سفر معنوی (حج)، وفاداری، و تسلیم در برابر معشوق، احساسات خود را بیان می‌کند. ابیات پر از استعاره‌های زیبا مانند مقایسه خود با حاجیان و خضر است که بر عمق احساسات شاعر تأکید دارد.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، درک برخی از استعاره‌ها و اشارات ادبی (مانند خضر و حج) نیاز به دانش ادبی و فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب می‌شود.

شماره ۹۰۴ - صبا بگوی به یارم که باز می‌آیم

صبا بگوی به یارم که باز می‌آیم
به جان رسیده سویِ دل نواز می‌آیم ۱

چو حاجیان به سویِ کعبه ی زیارتِ دوست
به دیده هر قدمی‌در نماز می‌آیم ۲

به بر گرفته میانِ تو کی بود که چو خضر
کنارِ چشمه ی حیوان فراز می‌آیم ۳

ز در درآیی و صحنِ سرا بیارایی
تو می‌خرامی‌و من پیش باز می‌آید ۴

کرشمه ی تو مرا می‌رباید از من و من
به غمزه ی توبه صد اهتزاز می‌آیم ۵

دلم که در خمِ زلفِ تو مبتلاست گواست
که من به جان ز شبانِ دراز می‌آیم ۶

همان نزاریِ محمودم ار قبول کنی
که در مواکبِ حسنِ ایاز می‌آیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۰۳ - گر به قلّاشی و رندی در جهان افسانه‌ایم
گوهر بعدی:شماره ۹۰۵ - ما از آن جامِ الستی مستیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.