شماره ۹۲۳ - ما که مستانِ الستیم چنان مستانیم

ما که مستانِ الستیم چنان مستانیم
که دگر حاجتِ آن نیست که می بستانیم ۱

نیستی چیست نماندن نفسی بر یک حال
استحالت نکند هستی و ما هستانیم ۲

ساکنانیم و همه طوفِ سماوات کنیم
خامشانیم و چون بلبل همه سَدْدَستانیم ۳

گه لگد کوبِ رقیبان چو بساطِ چمنیم
گه خوش و تازه و خندان چو گلِ بستانیم ۴

گاه در معرکه با تُرکِ فلک هم نیزه
گاه با زهره و به خلوت‌کنده هم‌دستانیم ۵

سخن راست بیا تو زِ نزاری بشنو
بشنود هر که بداند که زِ قوهستانیم ۶