شماره ۹۶۶ - تا نگویی تو ندانم که چه باید کردن

تا نگویی تو ندانم که چه باید کردن
هر چه گویی بنهم حکم قضا را گردن ۱

به تو دادیم همه جان و جهان و دل و دین
جان به نوباوه نشاید سوی جانان بردن ۲

ای همه شادی جان ها به جمال رخ تو
غم بیهوده از این پس نتوانم خوردن ۳

روی در روی جمال تو کنم بی من و ما
حق تسلیم چه باشد به محق بسپردن ۴

من دگر در خودی خود نتوانم پیوست
خارج عقل بود دشمن جان پروردن ۵

ترک دل داری و دل دوستی خود کردیم
تا نباید دلی از بهر دلی ازردن ۶

با تو دارم همه الا به تو ام رویی نیست
فطرت است این نتوانم متبدل کردن ۷

نتوانم رقم دوستی از لوح ازل
به خیالات ز آیینه ی جان بستردن ۸

وقت بخشایش اگر دست نزاری گیری
دولت آن است که در پای تو باید مردن ۹