شماره ۹۹۴ - با پای لطف نگارا به کوی ما گذری کن

با پای لطف نگارا به کوی ما گذری کن
به چشم رحم خدا را به سوی ما نظری کن ۱

ببخش بر رخ چون کهربا و اشک چو لعلم
از آن دو بُسَّد شیرین نصیبِ ما شکری کن ۲

به غمزه گوی که آخر نصیب بی‌گنهی ده
به بوسه گوی که آخر دوای بی‌بصری کن ۳

به غمزه‌ی تو جزین التماس شرط نباشد
به ما چو برنگری گو به ناز وانگری کن ۴

از آن وفور کرامت که رسم لطف تو باشد
برای مزد خدا را نثار ما قدری کن ۵

به یک کرشمه که کردی دل از برم بربودی
بیا و باز رهانم، به قصدِ جان دگری کن ۶

به شرح بر سرِ خاکم نویس قصه دردم
به یادگار در افواهِ عاشقان سمری کن ۷

نزاریان به حضر چون دوای درد ندانی
مکش جفا ز رقیبان دگر برو سفری کن ۸