شماره ۱۰ - ندانم غنچه را بلبل چه گفتست

ندانم غنچه را بلبل چه گفتست
که بس خونین دل و چهره کشفتست ۱

مگر رازی که او را با صبا بود
یکایک فاش در رویش بگفتست ۲

تو گویی آتش افتادست در خار
ز بس گلها که از گلبن شکفتست ۳

بجز در حلقۀ لاله نیایی
گهر هایی که چشم ابر سفتست ۴

اگر چه فتنۀ باغست نرگس
بدان شادم که آخر فتنه خفتست ۵

صبا کرد آشکارا بر سر چوب
هر آن خرده که گل در دل نهفتست ۶

دو سر در یک قدم بنمود نرگس
بنا میزد، چه زیبا طاق و جفتست ۷