شماره ۱۵ - هر که رخسارش آرزو کردست

هر که رخسارش آرزو کردست
گل بر بارش آرزو کردست ۱

بی خودیّ دلم بجای خودست
زانکه دیدارش آرزو کردست ۲

تا گرفتار هجر اوست دلم
مرگ صد بارش آرزو کردست ۳

گو بیا حال من نخست ببین
هر که این کارش آرزو کردست ۴

عشق بی رنج هر که می طلبد
گل بی خارش آرزو کردست ۵

در بر من دلی جگر خوارست
که غم یارش آرزو کردست ۶

می گریزد بسایۀ زلفش
باد گلزارش آرزو کردست ۷

عقل سودای وصل او نپزد
گر چه بسیارش آرزو کردست ۸

اشک چون نار دان که می بارم
چشم بیمارش آرزو کردست ۹