شماره ۵۷ - مکن ای دوست اگر بتوان کرد

مکن ای دوست اگر بتوان کرد
هر چه از شور وز شر بتوان کرد ۱

نه دل من که بیک غمزۀ تو
عالمی زیر و زبر بتوان کرد ۲

چون سر زلف تو از مشک سیاه
دلی از خون جگر بتوان کرد ۳

نبود لعل وگرنی چو لبت
لبی از تنگ شکر بتوان کرد ۴

توز من روی نهان کرده و پس
گویی اندوه مخور، بتوان کرد؟ ۵

صبر تا چند کنم از رخ تو؟
صبر آخر چقدر بتوان کرد؟ ۶

جگرم خستی و خونم خوردی
دل ببردی، چه دگر بتوان کرد؟ ۷

نیم جانی که بماندست اکنون
به منش بخش اگر بتوان کرد ۸

بهر آن بد گه کنی خرسندم
که از آن نیز بتر بتوان کرد ۹

با رخ تو همه کاری چون زر
بتوان مرد و بزر بتوان کرد ۱۰

رحمتی از تو توقّع دارم
به بیندیش مگر بتوان کرد ۱۱