شماره ۶۳ - دلم از آتش غم چنان می گدازد

دلم از آتش غم چنان می گدازد
که شکّر در آب روان می گدازد ۱

چو سایه ز خورشید هستیّ بنده
ز مهرت زمان تا زمان می گدازد ۲

دو رسته درت در یکی چشم سوزن
تنم را چنان ریسمان می گدازد ۳

چو نام لبت بر زبان بگذرانم
ز ذوقم شکر در دهان می گدازد ۴

چه خوش قالبی دارد آن تنگ شکّر
که جان خویشتن را در آن می گدازد ۵

دلی نرم تر دارم از موم و دایم
ز تاب رخت شمع سان می گدازد ۶

چه جای دل من؟ که از تاب مهرت
تن ماه در اسمان می گدازد ۷

دلم بوته یی شد که بر آتش غم
چو زر این تن ناتوان می گدازد ۸

ز بس پشت گرمی که دارم ز عشقت
مرا آشکار و نهان می گدازد ۹

زهجر توام خون بیفسرد در دل
ولی مغز در استخوان می گدازد ۱۰

مثالیست از چهرة من هر آن زر
که خورشید در چشم کان می گدازد ۱۱

ز وز دل ماست و زتاب رویت
که باریک مویت چنان می گدازد ۱۲

چگونه دهم شرح عشقت که چون شمع
لب من ز تاب زبان می گدازد ۱۳

رهی راستی را بوصف تو اندر
نه نظم سخن کرد، جان می گدازد ۱۴