هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به توصیف طبیعت و احساسات شاعرانه میپردازد. در آن از عناصری مانند صبا، عروسان باغ، خیال دوست، و هوای طبع استفاده شده است تا احساسات عمیق و تصاویر زیبایی خلق شود. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، هوای نفس، و فرار از عقل سخن میگوید.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از عبارات نیاز به درک بالاتری از ادبیات و فلسفه دارند.
شماره ۶۶ - سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزد
سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزد
زمانه عنبر و کافور بر هم آمیزد ۱
بگسترند عروسان باغ دامن خویش
چو ابر برسرشان ز استین گهر ریزد ۲
خیال دوست چو در چشم خفتگان بزند
ز خواب مردمک دیده را بر انگیزد ۳
ببوی آنکه مگر پی برد بخاک درش
دلم چو بوی بباد هوا درآویزد ۴
کسی که آفت هستیّ خویش بشناسد
بپای مستی از گوی عقل بگریزد ۵
هوای طبع تو سر پوش آتش شوقست
چو باد حرص تو بنشست شوق برخیزد ۶
زمانه عنبر و کافور بر هم آمیزد ۱
بگسترند عروسان باغ دامن خویش
چو ابر برسرشان ز استین گهر ریزد ۲
خیال دوست چو در چشم خفتگان بزند
ز خواب مردمک دیده را بر انگیزد ۳
ببوی آنکه مگر پی برد بخاک درش
دلم چو بوی بباد هوا درآویزد ۴
کسی که آفت هستیّ خویش بشناسد
بپای مستی از گوی عقل بگریزد ۵
هوای طبع تو سر پوش آتش شوقست
چو باد حرص تو بنشست شوق برخیزد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۴۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۵ - سوز عشقت جگر همی سوزد
گوهر بعدی:شماره ۶۷ - اومید آدمی بوصالت نمی رسد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.