شماره ۱۱۵ - روی بنمای که دیوانه شدم

روی بنمای که دیوانه شدم
رحمتی، کز غمت افسانه شدم ۱

شمع رخسار تو نادیده تمام
من دل سوخته پروانه شدم ۲

آشناییّ غمت بود سبب
کز همه شادی بیگانه شدم ۳

باغم دل شکنت در پنجه
من بی دل که چه مردانه شدم ۴

دام زلف تو ندیدم بر راه
ناگهان شیفتة دانه شدم ۵

آرزوی لب میگویم خاست
نزگزافی سوی میخانه شدم ۶

هوس زلف چو ز نجیرم کرد
نه ز بی عقلی دیوانه شدم ۷