شماره ۱۲۲ - می ده که دل ریش مرا مرهم اوست

می ده که دل ریش مرا مرهم اوست
سودازدگان عشق را همدم اوست ۱

پیش دل من خاک یکی جرعه بهست
از چرخ که کاسۀ سر عالم اوست ۲