شمارهٔ ۱۸ - ایضاً له

ای کریمی که در ستایش تو
عقل کل را زبان بفرسودست ۱

خاک شد زیر پای همّت تو
و هم کوسر بر آسمان سودست ۲

دست دریا و کان فرو بستت
تا سخای تو پنجه بگشودست ۳

آن کند اختر از بن دندان
که بدو دولت تو فرمودست ۴

یافت پیوند با سر انگشتت
قلم از بهر آن زراند ودست ۵

کرد آهنگ مدحت تو دوات
زان دهان را بمشک آلودست ۶

مدّتی شد که خاطر اشرف
از صداع رهی بر آسودست ۷

مختصر زحمتیت دادستم
که هم حشوهاش پالودست ۸

اندرین یک دو روزه خادم را
هم بفّرت گشایشی بودست ۹

بر سر صد هزار دختر بکر
پسری دوش روی بنمودست ۱۰

نیک در آمدن شتاب نمود
مگر آوازۀ تو بشنودست ۱۱

زود ترتیب نام و نانش کن
کت و شاقی ز نو در افزودست ۱۲