شمارهٔ ۱۱۸ - ایضاً له

ای کریمی که عیال کف دربار تواند
هر که در عالم روزی بکرم شد موصوف ۱

هفت اندام فلک گشت پر از چشم و چراغ
زانکه پیوسته بدیدار تو باشد مشعوف ۲

عالم لطف تو چون طبع خواصست انیس
شه ره خشم تو چون فتنۀ عامست مخوف ۳

گر نباشد ز پی مدح تو، در مجری حلق
بگسلد تیغ زبان سلسلۀ نظم حروف ۴

عشوه دادن ز تو بس منکرم آیدالحق
که نبودست سخای تو بدینها معروف ۵

چند واقف بود این سایل بر درگه تو؟
ای بر اسرار ازل یافته علم تو وقوف ۶

چند در آرزوی صدر تو باشد چشمم؟
ای شده عین کمال از تو و صدرت مکفوف ۷

گفته اند آنکه چهل روز ریاضت بکشد
حجب عالم علوی شود او را مکشوف ۸

بر رهی چون ز ریاضت دو چهل روز گذشت
چون که از حضرت عالی تو آمد مصروف ۹

الفت با حضرت تو یافته بودم زین پیش
صعب باشد بهمه حال فطام از مألوف ۱۰

بی گنه تا کی باشم ز جنابت مطرود؟
بی سبب تا کی باشد همه کارم موقوف؟ ۱۱

نیست یک رنگی اومید در احوال جهان
کین جهان منشأ آفات وحدوثست وصروف ۱۲

ماه را نقص محاقست و خسوفست و وبال
مهر را بیم زوالست و هبوطست و کسوف ۱۳

بر نمی تابد احوال توقّف زین بیش
فاغث انّک بالخلق رحیم و رئوف ۱۴