شمارهٔ ۳۷ - ایضاًله

امیر مقبل عالم که تا جهان بودست
بجز در آینده مانندۀ تو ننمودست ۱

گشاد تیر تو بست دستها که بربستست
زبند رمح تو بس کارها که بگشودست ۲

هزار بار ببازی سنان نیزۀ تو
هلال را زفلک همچو حلقه بر بودست ۳

اگر چه قدر ترا من بر آسمان دیدم
چنین که می شنوم زان بسی بیفزودست ۴

بساط حضرت عالی که بوسه جای منست
ز نقل سایۀ من مدّتیست کاسودست ۵

ندام از چه سبب لطف میر چندین گاه
مرا ز روی کرم پرسشی نفرمودست ۶

خطاست ، نسبت تقصیر با تو نتوان کرد
اگر تواند بودن زبخت من بودست ۷