هوش مصنوعی:
این شعر به ستایش خداوند و فیض بیکران او میپردازد. شاعر بیان میکند که بخشی از نعمتهای الهی به انسان میرسد و بخش دیگر به کبریا (خداوند) تعلق دارد. او همچنین اشاره میکند که ایمان به خداوند ترکیبی از شکر و صبر است و در نهایت، شاعر به این نتیجه میرسد که تنها راه حل مشکلات، توکل به خداوند است.
رده سنی:
15+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از واژگان و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شمارهٔ ۴۳ - وله ایضا
ای کریمی که گاه فیض نوال
رشح کلکت معلّم ابرست ۱
از عطای تو نیمه یی برسید
وان دگر نیمه هم بران کبرست ۲
همچو ایمان برات انعامت
نیمه یی شکر و نیمه یی صبرست ۳
اینچنین منکرست که این وجه است
من بدیدم علاج آن جبرست ۴
رشح کلکت معلّم ابرست ۱
از عطای تو نیمه یی برسید
وان دگر نیمه هم بران کبرست ۲
همچو ایمان برات انعامت
نیمه یی شکر و نیمه یی صبرست ۳
اینچنین منکرست که این وجه است
من بدیدم علاج آن جبرست ۴
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۴
۸۲۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۴۲ - وله ایضا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۴۴ - وله ایضا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.