شمارهٔ ۵۲ - ایضا له

سپهر قدرا! شوق رهی بخدمت تو
چو لطف شامل تو از قیاس بیرو نست ۱

ز دست هجر تو هر شب فغان سینة من
چو پای همّت تو بر فراز گردونست ۲

گذشت در نظرم عکس نوک خامة تو
از ین سبب مژه ام بر زر درّ مکنونست ۳

بسی معالجت شوق کرده ام هر بار
و لیک هرگز از این سان نبود کاکنونست ۴

برین صفت که من از فرقت تو رنجورم
شفای جان من از طلعت همایونست ۵

ز روی صورت اگر چه ز حضرتت دورم
ضمیر پاک تو داند که حال من چونست ۶

بدان خدای که از فیض ابر قدرت او
سر بهاران سبزست و چهره گلگونست ۷

که شوق خادم داعی همی به خدمت تو
از آنچه بود یکی صد هزار افزونست ۸