شمارهٔ ۶۶ - وله ایضا

خدایگان کریمان مشرق و مغرب
که همّتت سر اجرام آسمان بفراشت ۱

خرد خانة اندیشه بر صحیفة دل
لطیف تر ز ثنای تو صورتی ننگاشت ۲

عطای دست او بر مدح من سبق می برد
و لیک عاقبتش بخت شور من نگذاشت ۳

گر چه بنده بمقدار وسع خود دانم
بدت کم طمعی چشمۀ نیاز انباشت ۴

غرور ملک قناعت چو در دماغ گرفت
همه خزااین عالم از آن خود پنداشت ۵

مساس حاجت چندان که کرد تحریضش
به ذرّ ه یی نظر حرص بر جهان نگماشت ۶

و لیک رتبت تشریف تو از آن بیشست
که بی حصول و فواتش یکی توان انگاشت ۷

جواب لطف تو دید و زمین حضرت تو
امید گفت که تخم طمع بباید کاشت ۸

کرم گر از تو نبینم پس از که خواهم دید؟
طمع گراز تو ندارم پس از که خواهم داشت؟ ۹