هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر عرفانی و اخلاقی است که به ستایش خداوند و قدرت بینهایت او میپردازد. شاعر بیان میکند که همه نعمتها و قدرتها از جانب خداست و اوست که عدالت را برقرار میکند. همچنین، شاعر از ظلمی که به او شده شکایت میکند و از خدا میخواهد که داد او را از ستمگران بستاند.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات نیاز به تفسیر دارند که برای سنین پایین مناسب نیست.
شمارهٔ ۸۸ - وله ایضا
سرفرازا خدای عزّ وجل
بتو اقبال بی تناهی داد ۱
این چنین دولت اکتسابی نیست
که ترا قدرت الهی داد ۲
عصمت خون و مال خلق تویی
همه عالم برین گواهی داد ۳
بخدایی که فیض انعامش
جان و روزی مرغ و ماهی داد ۴
حکمت او ترا به استحقاق
ملک بخشید و پادشاهی داد ۵
که بده داد من ز دست خری
که به رویم لباس کاهی داد ۶
مال من بستد و ، بداد بدان
از مناهیّ و از متنهی داد ۷
عوض زرّ سرخ و سیم سپید
زرد رویی و دل سیاهی داد ۸
از که باشد امید مظلومان
گر تو یاری من نخواهی داد؟ ۹
بتو اقبال بی تناهی داد ۱
این چنین دولت اکتسابی نیست
که ترا قدرت الهی داد ۲
عصمت خون و مال خلق تویی
همه عالم برین گواهی داد ۳
بخدایی که فیض انعامش
جان و روزی مرغ و ماهی داد ۴
حکمت او ترا به استحقاق
ملک بخشید و پادشاهی داد ۵
که بده داد من ز دست خری
که به رویم لباس کاهی داد ۶
مال من بستد و ، بداد بدان
از مناهیّ و از متنهی داد ۷
عوض زرّ سرخ و سیم سپید
زرد رویی و دل سیاهی داد ۸
از که باشد امید مظلومان
گر تو یاری من نخواهی داد؟ ۹
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۹
۳۸۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۸۷ - وله ایضا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۸۹ - ایضاً له
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.