شمارهٔ ۱۰۴ - وله ایضا

نیک درخط شده ام از قلمت
که مرا قصد بجان می دارد ۱

عثرات من غمگین از بر
همه چون آب روان می دارد ۲

همه در روی رهی می گوید
هر چه طبع تو نهان می دارد ۳

با همه سر سبکی کوراهست
سر بر این خسته گران می دارد ۴

یک زبانست بید گفتن من
ورچه دایم دو زبان می دارد ۵

شبروی می کند اندر خط تو
راه بر خسته دلان می دارد ۶

بامنش رای سیه کاریهاست
راستی را سر آن می دارد ۷

گرچه از غایت صفرا باشد
که زبان تلخ چنان می دارد ۸

در سرش چیزکی از سودا هست
کنده بر پای از آن می دارد ۹

هست دیوانه تر از من صدره
که ز دست تو فغان می دارد ۱۰

مدهش از پی سودا ترشی
که به سوداش زیان می دارد ۱۱