شمارهٔ ۱۱۱ - وله ایضا

ای سخا پیشه یی کامید مرا
سوی بخت تو رهنمون آورد ۱

پرتو همّت تو چون آتش
رخ بدین چرخ آبگون آورد ۲

چون بدیدم که نشتر از ره فصد
از تن نازنینت خون آورد ۳

عجب آمد مرا از ین حالت
هر زمان حیرتم فزون آورد ۴

گفتم این دست بحر بود،چرا
همچو کان لعل از درون آورد؟ ۵

دست سرو، ارغوان شکوفه کند؟
یاسمین بار لاله چون آورد؟ ۶

شفق از افتاب طالع شد ؟
فلک این رسم نو کنون آورد؟ ۷

آخر الامر معنیی بس خوب
در دلم عقل رهنمون آورد ۸

دست تو بر مثال دریاییست
که دو صد بحر را زبون آورد ۹

همچو غوّاص سر بدو در برد
شاخ مرجان ازو برون آورد ۱۰