شمارهٔ ۱۲۲ - ایضا له

دانی که طمع چه گفت با من؟
بشنو که ز لطف و ظرف باشد ۱

با خواجه اگر تو برف اوّل
بر کار کنی شگرف باشد ۲

تا تتماجی کنیم ترتیب
چون روغن و آرد و ترف باشد ۳

گفتم که نیاورم این که ترسم
کان موجب جور و حرف باشد ۴

لیکن بفرستم ار تو خواهی
شعری که به جای برف باشد ۵

مقصود به هر چه حاصل آید
از مرد کریم حرف باشد ۶

ای آنکه به چشم فکر غوّاص
بحر کرم تو ژرف باشد ۷

این شعر مرا به برف برگیر
پیداست که خود چه صرف باشد ۸

لطفی کن و هر چه میفرستی
باید که سه چار ظرف باشد ۹