شمارهٔ ۱۶۳ - وله ایضا فی التّجرید

اندرین مرغزار کشت و درود
تیره و خیره چند خواهی بود؟ ۱

چند خواهی بناز در برداشت
دل اتش پرست دود اندود؟ ۲

روز و شب خون خود همی ریزی
تو به تیغ زبان زهر آلود ۳

مال و ملک جهان ترا شده گیر
چون نباشی تو، مال و ملک چه سود؟ ۴

از تو خشنود نیست هیچ کسی
وانگهی هم تو از تو ناخشنود ۵

دودمانی در آتش اندازد
گر ضعیفی ز دل برآرد دود ۶

هر که آسایش دلی دادست
بهمه حال خویشتن آسود ۷

عقل داند که بر زیان بودست
هر که از بهر مال جان فرسود ۸

که بهر حال آنچه زوکم شد
بیش از آن بود کاندر آن افزود ۹