شمارهٔ ۱۶۴ - وله ایضا

مولی قوام دین که بر اقلیم حلّ و عقد
کلک گره گشای تو فرمان روا بود ۱

تر گردد از حیای کفت ابر هر زمان
وین قطره ها کزو بچکد از حیا بود ۲

با طبع تو مثل نتوان زد ز موج بحر
کان جمله شورش و نقب و این سخا بود ۳

از جود دست تو که بشکرست هر کسی
دانی که چون منی به شکایت خطا بود ۴

خاموشیم ز غایت بی برگیست از آنک
باشد خموش سازی کان بی نوا بود ۵

در انتظار جودتو صبرم بجان رسید
و انصاف بیشتر زین طاقت کرا بود؟ ۶

زخم زبان و طالبقا را چه می کنم؟
خود این متاع صنعت بازار ما بود ۷

چون این همه بباید گفتن که تا مرا
بخشی محقّری کرم آنگه کجا بود؟ ۸

چون خون من بریخته باشی در انتظار
پس هر چه زان سپس بدهی خون بها بود ۹

دل پر امید و دست تهی از عطای تو
بعد از قصیده یی و دو قطعه روا بود؟ ۱۰

این داوری بنزد تو آورده ام بگوی
آن روز را که داور حاکم خدا بود ۱۱

لایق بود که چون بروم من ازاین دیا
با من ز بخشش تو همین ماجرا بود؟ ۱۲

من خود از این طمع نتوانم برید لیک
این نام و ننگ و همّت و عرض شما بود ۱۳

اینم بترکه مردم از این حال غافلند
و آنگه مثل زنند که، شاعر گدا بود ۱۴