شمارهٔ ۲۰۰ - وله ایضا

ای ترا کرده لطف حق مخصوص
به بزرگیّ و مال و جاه و یسار ۱

از دعاگو نصیحتی بشنو
تا ترا بندگی کنند احرار ۲

تا توانی ز بهر دشمن و دوست
کار کی هر چگونه بر می آر ۳

هر که او بر تو داشت قصّه خویش
ضایع و مهملش فرو مگذار ۴

وانکه او عجز خویش بر تو فروخت
قدرت خویش از او دریغ مدار ۵

مکن از خویش خلق را نومید
که پس آنگه بیوفتی ز شمار ۶

خرج مال ارچه کم کند مالت
زان کمی بیش گرددت مقدار ۷

خرج مالت ز جاه کم نکند
بل از آن بیشتر شود بسیار ۸

همه کس داند این که قدرت وجود
بهتر از بخل و عاجزی صد بار ۹

به غنیمت شمار این منصب
که تو باشی عزیز و ایشان خوار ۱۰

هر کرا حاجتی بود در دل
همه شب نام تو کند تکرار ۱۱

پاره یی از خدایی است که خلق
بر ت دارند وقت حاجت کار ۱۲

جناب عالی نزدیک و من بخدمت دور
که تو باشی ز خویش برخوردار ۱۳